- نمی دونی دیروز توی نمایشگاه وقتی دستش رو گرفته بودی و اون دست

کوچولوش رو به طرفم دراز کرد و دستم رو محکم توی دستش فشرد چه حالی شدم .

دقیقاً همون لباسی تنش بود که با هم توی سفر قبلی براش خریده بودیم . سه نفری،

 مثل حلقه های زنجیر ، چقدر زیبا بود !

     وقتی هراسون گفتی گمش کردی انگار سقف سرم داغ شد اما دلم نیومد چیزی

بهت بگم ، آخه می دونم چقدر شیطونه . اون لحظه فقط به این موضوع فکر می کردم

که الان چقدر ترسیده . تمام غرفه ها رو چشم گردوندم .هر کدوممون از یک طرف . وقتی

 دیدم توی بغلت آروم گرفته منم آروم شدم .بامزه اش اینجا بود که دیگه از شعاع 3

متریمون دور نمی شد ! چه حس خوبی داره با تو بودن ، حتی یه سفر کوتاه توی

نمایشگاه کتاب ...

.

     - چقدر دلم برای خوردن ماهی لک زده . الان حدود 6 ماهه که ماهی نخوردیم . چرا ؟ خوب معلومه بخاطر اینکه ما آدمها دسته جمعی تصمیم گرفتیم تا آخرین نفس دنیامون رو کن فیکون کنیم چون به هر دلیل ممکن اونقدر توازن محیط زیست رو بهم زدیم تا پدیده هایی مثل جلبکهای قرمز رنگ قاتل( کشند قرمز ) راه نفس کشیدن ماهی های بیگناه رو بند بیارن و دسته جمعی همه رو خفه کنن . اونقدر تو فکر ثبت آخرین آفرینش های بشریمون بودیم که نفهمیدیم چقدر و چطور زایداتمون رو تو حلق دریا ریختیم تا جایی که از بوی تعفن جلبکهای قرمز و ماهی های مرده حتی نتونیم به دریا نزدیک بشیم . گاهی چقدر دلم هوای زدن به دل دریا رو میکنه اما افسوس که سازمان محترم حفاظت از محیط زیست اعلام فرمودند گازهای متصاعد شده از تبخیر این باکتری سمی ست . تنفس در محیط تجمعشون به دلیل وجود گازهای متان و آمونیاک و ... مضر به حال زار بشریته . دلم می خواد کنار ساحل قدم بزنم دلم می خواد باز با پای برهنه روی ساحل ماسه ای بدوم دلم اون روزها رو میخواد . خدایا به فریادمون برس و ما رو از دست خودمون نجات بده . یکی چرخهای این دنیای رمنده رو نگه داره !

.

     - درخشش خورشید مهر آفرین نشانت بر انگشتانم

             مرا تا آسمان بالا می برد

                                               تا تقدس یک میثاق ، یک پیمان

      هر بار نگاهم با نگاهش گره می خورد

                 به یاد می آوردم که نشان احدی بزرگ با خویش دارم

     که یگانه باشی و یگانه باشم برایت

                     در فرازها و در فرودها یاریم دهی و یاریت دهم

     که بال در بال هم پرواز کنیم

              و هیچ گاه از یاد نبریم که سعادت آن دیگری

                                            نهایت عشق مقدس ماست ...

.

     - برای از تو گفتن قافیه ها تنگ می شود

               می خواهم از تو بگویم

                         از تو که سراسر شوری و شعوری و شعر

      اما از چه بگویم که تنها تکرار آهنگین نام تو

                                               زیباترین سرود خلقت است برایم

     و از کدامین لحظه بگویم که شور تو

                                مرا بر قله های زندگیم به پرواز در نیاورده باشد

     از تو می گویم ای کیمیای مقدس من

                                                              تفسیر روشنی و سادگی و عشق ...

.